Artık var olmayan şeylere çekiliyoruz.

Hiç yaşamadığımız yerlere.
Hiç sahip olmadığımız nesnelere.
Hiç deneyimlemediğimiz anlara.

Belki de özlediğimiz şey geçmişin kendisi değil,
onda var olduğunu hayal ettiğimiz o histir.

Aven bu hisleri keşfediyor.
Geriye, ardından ileriye bakarak.
Başka bir zamandan parçalar alıp
onlara yeni bir biçim vererek.

Geçmişi yeniden üretmek değil;
ona dair özlediğimiz şeyleri yeniden hayal etmek.